Fransızca radier (bir yapıyı yer sularının çalışmasına karşı koruyan kaplama [4]) sözcüğünden gelerek "radye" veya "radye jeneral" temeller de denilen plak temellere, Doğan Hasol'un Ansiklopedik Mimarlık Sözlüğünde "döşek-temel" adı verilmiştir [4]. Yukarıda yapılan sürekli temel-kiriş benzetmesi bağlamında yapının alt yüzeyini bütünüyle kaplayan ve bir plak döşeme gibi çalışan bu temellere "plak temel" adı uygun görülmüştür.

Plak temeller iki nedenle yapılır. Bunlardan birincisi radye sözcüğünün anlamına uygun olarak yapının bir bölümünün, toprak katmanları arasında bulunan ve "zemin suyu" adı verilen suyun içinde kalması durumunda yapıyı, bu suyun basıncından ve etkilerinden korumaktır. Zemin suyu yapıya, yapının su altında kalan bölümünün yüksekliğine oranlı bir basınç uygular. Bu sorunun çözümlerine ileride yer verilmiştir.

İkinci neden ise statik bir nedendir. Yapının çok ağır olması veya zemin emniyet gerilmesinin düşük olması gibi nedenlerle iki yönlü sürekli temellerin taban alanı da yetersiz kalabilir. Bu durumda düşey taşıyıcılar yapının tüm tabanını kaplayan kirişli veya kirişsiz bir plağa oturtularak yüklerini bu plak aracılığı ile zemine iletirler.

Kolonlar, doğrudan doğruya betonarme plağa oturabilirler. Ancak binanın ağır olması durumunda kolonlar plağa zımba etkisi gösterebilir, yani plağı delmeye çalışırlar. Bunu önlemek için kolonlar arasına ters kirişler benzeri kirişler atılır. Bu önlemin de yeterli olmaması durumunda, kirişlerle plak arasına "guse" adı verilen üçgen biçimli betonarme takviyeler yapılır .